Eg e ein malar. Gi meg torg og smau
og trengsel. Gi meg mennesker så leve
forkrøpla
liv, ein villkatt så e dau,
ein ærlige arbeidsmann så står og streve.
Eg eige tusen
fargar. Me palett
og pensel ser eg godt. Alt har eg sett.
Det vakraste e ekta, ikkje
fraser.
Ein e’kje fant om ein e kledd i laser.
Eg like ikkje skreddarsydde
menn.
Eg kan’kje mala støvfri mannekengar.
Eg like ikkje uvenns gode venn
og kler
så alltid henge på ein hengar
i fylte garderobar. Eg har fått
min egen barndom basta
i et slott!
Eg like skjeive typar, trøtte slavar
med rynketekst av skitne, små
bokstavar.
Eg like ikkje medvind, gratis fart.
Eg like ikkje motstandslause
dagar.
Eg kan’kje mala kvitt så aldri svart
har sota med fortvilelse og
plagar.
Eg like ikkje gudelige glis
så telle penger. Fins et paradis,
då må det
vær’ for horene og skyggen
så prektigheten alltid vende ryggen.
